Het leven is geen ponykamp.

Mount Thielsen,

Gigant van een berg ben je.

Al twee keer mochten we je beklimmen.

Al twee keer mochten we die tocht weer afdruipen.

Weersomstandigheden.

De eerste keer waren wij naïef geweest. We hadden in de voormiddag ‘kleine regenwolkjes’ zien vormen.

Pas toen we op het hoogste punt stonden, zagen we de ernst van de situatie.We waren letterlijk omringd door donkere donderwolken.

Iedereen heeft van die angsten in zijn leven.

Bieke heeft lang moeite gehad met de mogelijkheid van dieren in de buurt van onze tent ’s nachts.

Het is zo dat we af en toe geluiden horen. En dat kunnen eekhoorns zijn. Of rendieren. Of beren. Of uitzonderlijk ook poema’s.

De nacht dat we volgend bericht lazen, was toegegeven niet de beste nacht ooit.

Één van mijn grootste angsten is onweer. Voor geen geld ter wereld dat ik ga kamperen wanneer er donder te horen is of bliksem te zien.

Toen we aan Mount Thielsen stonden en de donder zich voor de eerste keer hoorbaar maakte, moest ik me toch even herpakken.

Wat the f*ck doen we? Waar zijn we mee bezig? Is het dit allemaal wel waard?

De kalmte kwam snel terug. We hadden ongelooflijk veel geluk dat we op dag 1 van een nieuw wandeldeel waren.

Aan het hoogste punt van onze route hadden we twee keuzes.Of verder op de PCT of terug via een andere wandelroute naar Diamond Lake (waar we ondertussen kind aan huis zijn maar dat is een ander verhaal).

Het duurde geen seconde voor we die wandelroute terug namen naar veiliger oorden.

Ze zeggen dat je je best niet op de rim van een berg bevindt tijdens een onweer.

Het leek voor eeuwig te duren voor we die rim achter ons konden laten liggen.

De donder bleef ons achtervolgen.

Het leek voor eeuwig te duren voor we ons terug lager in de bossen bevonden.

En het leek nog meer voor eeuwig te duren voor we die donkere, donkere donderwolken achter ons konden laten.

Eens terug beneden, konden we uiteindelijk zien dat er deze week maar één dag was om veilig de berg te beklimmen, en dat was woensdag.

Geen kans op onweer op woensdag. Perfect dus.

Lang verhaal kort. Top beklommen, opnieuw donderwolken die zich de kop opstaken.

Ons tochtje zou op dat moment minimum drie dagen duren voor we de beschaving terug zouden bereiken.

Dat deden we gelukkig niet.

De weersvoorspellingen waren die dag weer volledig omgeslaan.

De omgeving waar we de komende dagen zouden wandelen kreeg ondertussen ‘code rood’.

Het brandgevaar is groot. Onweer staat op het punt in nog grotere gedaante uit te breken. De brandweer staat al dagen paraat.

Het goeie nieuws is dat we veilig zijn.

Het spannende nieuws is dat we alvast onze kuiten mogen smeren als we op tijd nog die 800km willen halen!

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: