Over jongensdromen in Oljato Monument Valley.

Een jaar of zes moet ik geweest zijn toen ik van ons meme Godelieve een speelgoedauto cadeau kreeg onder de kerstboom.

Ik weet nog dat ik stiekem had zitten huilen omdat ik niet van auto’s hield. En daarna voelde ik mij schuldig en ondankbaar omdat ik niet écht gelukkig was met mijn cadeautje.

Alles overdenken heeft er letterlijk altijd al ingezeten…

Auto’s zeggen mij tot op de dag van vandaag nog steeds niets. Ik heb er geen en dat vind ik prima.

Gelukkig rijd ik wel graag met de auto, anders was dit wel een zeer ongelukkige reis geworden.

We moeten er niet om heen, roadtrips worden toch minstens deels geromantiseerd.

Natuurlijk is het zo dat de landschappen vaak onwaarschijnlijk indrukwekkend zijn, maar soms is het ook gewoon lang in de auto zitten.

Maar dat was vandaag anders.

Vandaag bezochten we Oljato Monument Valley. Vanaf moment één was ik verkocht en daar zijn twee redenen voor.

Overduidelijke reden nummer één:

Moeten er geen uitzichten zijn. En het dramatische weer zorgde voor de perfectie zelve.

En dan is er reden nummer twee.

De jongensdroom waar ik het bestaan niet eens van af wist, die in vervulling ging.

Anderhalf uur rijden op ongeplaveide wegen. Tussen het stof en het zand. Berg op, berg af. Stenen en putten ontwijken. Proberen die huurauto niet in brokken te rijden.

Dolgelukkig maakte het me. Like a kid in a candystore.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: