Run op jullie eentje een maand een Thaise, naschoolse opvang: challenge accepted!

Na een halfjaar onderweg te zijn, slaat de heimwee nu en dan toe, zijn er cultuurverschillen die groter zijn dan je soms wil toegeven en zakt de spirit af en toe onder nul.

Maar dan kwam deze vraag op ons af.

We waren in december al in de naschoolse opvang geweest dus de meeste kinderen kenden we al.

Nammon, de eigenares van dit schooltje, moest een maand naar Duitsland en zocht iemand om een maand haar zaak te runnen.

Tjoolders van dienst zagen dat stiekem volledig zitten.

Er waren sowieso een paar kinderen die we graag nog eens hadden terug gezien om te weten hoe het ze vergaat.

Eerlijk, het is niet evident.

De kinderen op zich vallen geweldig goed mee. Bieke en ik geven het beste van onszelf met een neiging die soms tot het perfectionistische/neurotische neigt.

Is er wel genoeg afwisseling vragen we ons constant af (als je een kamp maakt om in voor te lezen, in je vrije tijd maskers zit te maken van de personages uit Inside Out om ze te laten leren rond emoties, gezelschapsspelletjes van nul maakt en voortdurend op zoek gaat naar nieuwe ideeën).

Daar is maar 1 antwoord op.

Ja, er is genoeg afwisseling. Plus, stop met overdrijven. 🙂

De kinderen doen het geweldig. Plus, er zitten een stiekem een paar tussen die je onmiddellijk terug ziet openbloeien en dat is mooi om zien.

Moeilijk ook langs een kant. Want we zijn hier maar een maand. Dan gaat alles weer zijn gewone gangetje.

Ieder land heeft absoluut zijn gebreken, daar zijn we ons volledig bewust van.

Maar het onderwijs is hier echt een heikel punt. Klassen van 40 leerlingen zijn de gewoonte, geen uitzondering.

De slimste zitten vooraan in de klas, de anderen bengelen letterlijk en figuurlijk achterop.

En laat het net die enkelingen zijn, die ons hart (al meer dan eens) gestolen hebben.

Geduld en niet oordelen op uiterlijk/afkomst/voorkennis doen wonderen met het zelfvertrouwen van een kind.

Van volwassenen ook trouwens.

De buitenkant is belangrijk. Merkten we al meer dan eens. Uiteraard is dat geen veralgemening voor het hele land, wel een tendens die ons tijdens ons korte verblijf hier af en toe is opgevallen.

We waren op bezoek bij een andere school die interesse had om ons er te laten werken.

De directrice, die geen Engels sprak en dus via haar agent moest communiceren, haar eerste vraag was of ik mijn baard wou afscheren in het geval ik zou ‘mogen’ starten in haar school.

Niet hoe het met ons ging. Niet of we de school vlot had gevonden met de scooter. Niet of we zin hadden in een koffietje.

Of ik Joods was. Werd ook gevraagd. Misschien was dat de reden voor die vieze baard.

Weet dat ik daar stond met hemd, das, kostuumbroek, gilet en deftige schoenen die het geheel afwerkten.

Eerlijk,we zagen eruit om op te eten.

Of het mogelijk was dat Bieke wat zou gaan sporten. Werd ook gevraagd. Dat schijnt gezond te zijn voor een mens.

We zullen de ongepaste aanrakingen die de directrice maakte ten aanzien van Bieke om haar punt ‘subtiel’ duidelijk te maken, maar even terzijde laten.

In de Thaise maatjes zullen we nooit geraken. Geen van ons beide.

Lang verhaal kort. We hebben de school bedankt voor bewezen diensten.

Zij het op het einde van onze communicatie redelijk direct en zonder een blad voor de mond te nemen. Dat deed de tegenpartij ook niet, dachten wij.

Bleek ook weer iets te zijn wat eerder uitzondering dan regel is. Spreek nooit iemand tegen die hoger in rang staat dan jezelf.

Ik vermoed dat het voor de directrice een interessante ervaring geweest moet zijn. Maakt ze niet iedere dag mee en een mens moet zijn leven lang blijven leren, denk ik dan.

Maar goed, we zijn aan het afwijken. De kinderen, daarvoor zijn we hier.

Stiekem is het onze droom om zelf zoiets te runnen. Als ik Bieke bezig zie met die kleine pagadders, en hopelijk heeft Bieke hetzelfde als ik met de tieners aan het praten ben, dan word ik vaak overvallen door een gevoel van onnoemelijke trots.

Stiekem weten we wel dat wat we hier deze maand aan het doen zijn, fundamenteel goed zit.

Hoe vermoeiend het ook kan zijn, het is nooit werken.

Peuters met licht afwijkend gedrag met andere kindjes laten samenspelen.

Kleine pernukkels die voor het eerst hun mama moeten achterlaten, laten vergeten waarom ze aan het huilen zijn.

Verlegen tieners (na meer dan 10 jaar Engelse les!!!) beetje per beetje zelfvertrouwen geven om ze te laten spreken zonder een hulpbriefje.

Daar doen we het voor. Verdikke, wat een ervaring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: