Meet the Tanawuts. 

We kwamen aan bij de Tanawuts met de gedachte om een weekje te blijven en daarna verder naar het noorden van Thailand te trekken. Ondertussen zijn we hier er meer dan twee maand geweest en is de kans groot dat er nog een vervolg aan gebreid wordt.

Thungsong is geen toeristische trekpleister. Het is, in Belgische normen, best een grote stad maar veel westerlingen zie je hier niet. Toerisme is er onbestaand. Kortom, het is niet de meest populaire plaats om er vrijwillig te gaan werken.

Maar omdat we altijd hadden gezegd om zowel projecten te doen die interessant zijn qua locatie of inhoud, waren we getriggerd door Nammons extreem vriendelijke berichtjes en besloten we af te zakken naar het, in onze ogen, exotische Thungsong.

Nammon en haar familie stelden werkelijk alles in teken om ons verblijf hier zo aangenaam mogelijk te maken.

We hebben hier onze eigen scooter, om de vijf minuten komt er wel een tante of buurvrouw langs om een klein dessertje af te geven en we zijn hier al ingeburgerd dat het geen naam heeft.

De eerste avond zijn we met de ganse familie gaan uiteten, ik vermoed dat we ondertussen elk typerend gerechtje van de streek geproefd hebben en het kan niet anders dan dat we een aantal kilootjes zijn bijgekomen. Die weegschaal laten we nog even voor wat het is.

Het is zo zo schattig om maatje bezig te zien. Als we aan het eten zijn, is er altijd wel een bordje dat ze suggereert om ook eens te proeven.

Ze spreekt geen Engels maar ondertussen hebben we al door dat als ons bord bijna leeg is, ze teken doet naar Nammon dat de gasten bijna zonder eten zitten. En hup, voor je het weet, is bord nummer twee al opgeschept.

Ook je vader spreekt geen Engels, maar is zo trots dat twee westerlingen zijn dochter komen helpen om haar beginnende zaak mee uit de grond te stampen.

Je ouderlijk huis staat op een groot stuk grond. Na een tijdje leg je ons uit dat er allemaal rubberbomen staan. Paatje toont ons met veel plezier hoe dat proces precies in zijn werk gaat.

’s Morgens vroeg of ’s avonds laat wordt er met een speciaal mes een ‘gangetje’ gekerfd op de schors zodat de rubber eruit loopt in een speciaal bevestigd kommetje . Na een aantal uur wordt die hoeveelheid van alle bomen verzameld en in een grote ketel naar de dichtstbijzijnde rubberfabriek gebracht.

Meow, je broer staat in het midden van de nacht op om ons naar het station te brengen om onze visums te verlengen zodat we nog wat langer kunnen blijven. Met het grootste plezier.

We worden meegenomen op familieuitstappen, zitten mee aan de verjaardagstafel van de papa en gaan mee op rouwbezoek wanneer een dierbare overlijdt.

Je deelt lief en leed met een familie waar je tot voor kort nooit over had gehoord. We zijn dankbaar voor deze ontmoeting want de ervaring hier nu op dit moment, is één van de grootste redenen waarom we aan dit avontuur zijn begonnen.

Hoewel we ook genieten van even aan het strand te liggen, een hoofdstad te bezoeken of een berg te beklimmen (want we hebben al veel bergen beklommen sinds we zijn vertrokken…), is dat niet waar ons hart ligt.

Ons hart ligt bij de mensen. Bij de toevallige ontmoetingen die ons leven veranderen.

Bij de 95-jarige grootvader die op ieder moment wanneer we thuiskomen, altijd teken doet dat we hem aan tafel mogen vergezellen.

Nammon vertelde ons dat hij heel trots was omdat we een foto van hem hadden genomen.

Hij heeft een aantal vogels, de koekoek, als huisdier. En toen hij zijn nieuwste exemplaar kennis liet maken met de anderen, was dat zo’n mooi moment dat we het op foto vastlegden.

De koekoek communiceert met zijn buur door exact hetzelfde geluid te maken, maar daar ook exact dezelfde bewegingen bij te doen. Synchroon op en neer gaan terwijl ze hun gezamenlijk lied zingen. Fantastisch.

Ik zou hem later die foto laten zien. Je zag zijn gezicht oplichten. Zijn ogen straalden omdat er iemand interesse toonde in zijn hobby.

Het was voor een buitenstaander een misschien onbenullig moment, maar voor ons was het iets heel schoon.

Meow en Jane zijn adorabel. We kunnen niet anders dan het als een compliment beschouwen dat ze doorheen ons verblijf volledig over hun verlegenheid heen zijn om Engels te praten. Engels waar ze echt goed in zijn overigens.

Je familie is uitzonderlijk. Bedankt.

Als jullie ooit in België zijn, dan ben ik zeker dat de Lepla’s jullie met evenveel warmte, liefde en eten zullen ontvangen.

Onze afscheidsfeest was er eentje om nooit te vergeten. We werden getrakteerd op talloze maaltijden, een dorpsfeest samen met de kindjes, afspraak bij de tattooshop en een uitzwaaimoment aan het station zoals we er nog nooit eentje gehad hebben.

Voor altijd hebben we er een Thaise familie bij. Bedankt om ons leven zo te verrijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: