24u Myanmar om nooit te vergeten. 

We zijn hier sinds gisterenavond laat en ondertussen hebben we al een drie uur durende treinrit rond Yangon achter de rug, deden we een deugddoend dutje en brachten we al een bezoek aan het Lourdes van de Zuid-Oost-Aziatische landen, maar daar komen we nog toe.

Daarnet zaten Bieke en ik gezellig op een terras te wachten op ons eten, brochetjes met vlees en vis hadden we besteld.

De straat stond vol met kraampjes waar je vooral fruit en gefrituurd lekkers kunt krijgen. Onze favoriet dus. Het fruit hoeft zelfs niet perse, maar goed we willen niet moeilijk doen.

Plots voelden we precies iets, wat enkel te omschrijven valt als ‘roering’ in de straat.

De verkopers en verkoopsters van de kraampjes die aan het begin van de straat stonden, schoten plots allemaal recht en zetten het op een lopen. Wat op zich voor een sneeuwbaleffect zorgde, want iedereen deed hetzelfde.

Niet onbelangrijk is dat ze ook allemaal hun enorme manden met eten meenamen terwijl ze dus voor ‘iets’ aan het vluchten waren.

Ondertussen besloot de zaak naast ons om hun terras in een tiental seconden volledig binnen te nemen. Volk op terras incluis.

Onze patron blijft rustig. Niets aan de hand, zegt hij.

Vanalles spookt door je hoofd. Een opstand. Geweld door de politie. Een natuurramp. Terrorisme.

Schijtluizen zijn we.

We kunnen enkel vermoeden dat de mensen die hun fruit verkopen geen vergunning hebben om dat te doen.

Een soort van vrachtwagen gevuld met politie, lege manden, stoelen en tafels rijdt de straat uiteindelijk binnen.

De traagste verkopers moeten het eerst ontgelden. Al hun manden met fruit en andere etenswaren worden omver geduwd.

Alles moet eraan geloven. Maar er wordt naar de mensen toe geen geweld gebruikt (voor zover wij konden zien) en buiten een aantal stoelen wordt er ook niet zoveel meegenomen.

Een gefrustreerde verkoper ging op een gegeven moment zelf zijn lege manden aan de vrachtwagen zetten als teken om die dan ook maar mee te nemen nu al zijn fruit vernield was.

Maar het lijkt alsof de politie ook maar doet waarvoor ze opdracht krijgen, maar precies zelf niet weten waar ze in geloven of waar ze achter staan.

Het lijkt banaal, maar we waren geschrokken. In het begin leek het heftiger en we konden de situatie niet goed inschatten.

Ook de absurditeit van de actie om voedsel te vernielen in een land waar we na 24u al heel wat armoede zagen. Vreemd.

Maar dan het schone (in onze ogen). Nog geen vijf minuten nadat de politie weg was, begonnen mensen elkaar te helpen. Gerief terug te verzamelen, fruit dat nog bruikbaar was terug op de rapen. En voor je het wist, stonden ze terug te verkopen.

Alsof er nooit iets gebeurd was. Met de glimlach.

Frezekes en mandarijnen gekocht. Kwestie van onze vitamientjes toch binnen te hebben.

Daarnaast de cirkelroute met de trein gedaan in Yangon. Gezellige drukte en veel eten te koop op de trein aan belachelijk goedkope prijzen. Mensen stappen op en af met schalen en manden op hun hoofd en op de schouders met werkelijk vanalles. Wij hebben gefrituurde aardappelhapjes met kruiden gegeten en een soort van gefrituurde tofu met vanalles tussen.

Geen wonder dat die buikjes niet weg te krijgen zijn. Mabon, het was verschrikkelijk lekker.

Daarnaast de Schwedagon pagode bezocht, één van de grootste boeddhistische bedevaardsoorden ter wereld.

Wauw. Wauw. Wauw.

Myanmar, moet er genen binnenkomer zijn. Smaakt naar meer. Veel meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: