Een warme ode aan de vriendschap.

‘Zin da vulneuzn?’, vroeg ik aan Bieke toen we langs achter in de truck zaten bij onze Thaise gastfamilie.

We zijn opgegroeid met onze mama die een bloemenwinkel had, en toch slaag ik er nog steeds in alle bloemensoorten door elkaar te halen. Maar laat ons eerlijk zijn, wat een geweldige naam, vulneuzn.

Zondag in de vooravond kwamen we terug van een daguitstapje met de familie hier. We gingen op tocht in de natuur om uiteindelijk op een verlaten plek een plons te nemen in het water aan een strandje dat die dag speciaal voor ons gereserveerd leek. 

Familie is heel belangrijk voor ons gastgezin. Vier generaties wonen onder één dak en toen Tangmae ons handje vast hield toen ze in het water met haar zwemband toch niet volledig op haar gemak leek, voelden we ons voor even deel uitmaken van dat warme nest. 

Op de terugweg met de wind in de haren (en nee dat is echt geen fijn zicht met dat dunne strohaar van mij. Dat bewees Bieke op foto die nadien uiteraard onmiddellijk werd gewist), werd ik overvallen door emoties. 

Ik was heel blij om hier te zijn maar door de warmte van dat hecht gezin en die ene bloem zat ik in één klap terug in mijn kindertijd. 

Ik zal het maar toegeven, ik was een echt mama’s kindje (los van het feit dat ik mijn lieve papa onnoemelijk graag zie). 

Mijn moeder was mijn alles. En af en toe komt dat intens gevoel van verdriet terug. Gepaard met een dal aan tranen. Gemis is er altijd, maar dat gevoel van je hart dat breekt en je adem die stokt, slijt met de tijd. 

Rouwen is een proces dat veel tijd nodig heeft. Maar vrienden en familie om je heen, spelen daar een niet onbelangrijke rol in. Ze nemen de pijn niet weg maar weten dat ze er zijn, kan het af en toe een beetje verzachten. 

Zondagavond kregen we het trieste nieuws van Esther te horen. We leerden Esther kennen door twee van onze dichtste vriendinnen, Heleen en Lise.

Heleen kennen we ondertussen al 14 jaar. Alleen nog maar denken aan haar doet al een glimlach op ons gezicht toveren. Niemand heeft die absurde humor zoals jij (en wij) en eerlijk, we missen die uitgebreide verhalen van je met de occasioneel afdwalende zijtak. 

Lise leerden we kennen op Sziget festival in Hongarije in 2012. Marlies was een gemeenschappelijke vriendin van Lise en en Heleen en door samen een week in Hongarije door te brengen en lief en leed te delen, werden we in één klap vrienden met jou en Marlies, Jolijn en Ine. 

Dat festival was trouwens de start van jullie romance. Bieke en ik zouden later met Marlies en Jolijn spreken op de ceremonie van jullie huwelijk. Een groter compliment kan er niet zijn. 

We hebben altijd vol bewondering gekeken naar jouw unieke band met je bff’ers, Lise. Een grote groep geweldige vrouwen die sinds jong af aan vriendinnen waren. Het is een diepe en innige vorm van vriendschap waar veel mensen alleen maar van kunnen dromen denk ik. 

Zelfs al wonen jullie niet allemaal (meer) in Stekene, dat geweldige dorp waar jullie opgroeiden, toch wordt er onnoemelijk veel moeite gestopt in het onderhouden van die mooie vriendschap. Met de glimlach. Met het grootste gemak van de wereld. 

Zondag hield jullie wereld op met bestaan. Esther heeft jullie veel te vroeg verlaten. Een fantastische vrouw die nog zoveel in haar mars had. 

Bieke en ik waren altijd al geweldig fan van haar gevoel voor humor. 

We kregen net nog een foto door van Jolijn. Een foto van Feest in het Park waar zij,  Esther, Bieke en ik waren. We kwamen voor Nneka. 

‘Shining star’ zit al dagen in ons hoofd. 

We gaan eerlijk zijn. We voelen ons schuldig. Bieke en ik zaten naast elkaar in ons kamertje hier te huilen omdat we er niet fysiek kunnen zijn voor jullie, lieve vrienden. Omdat we jullie niet kunnen knuffelen. Omdat we niet de fysieke schouder kunnen zijn om op te huilen. Omdat we niet gewoon samen in stilte samen kunnen zijn. 

Deze ochtend zijn we samen met Nammon naar de tempel geweest. Omdat we zaterdag niet bij de begrafenis kunnen zijn, wilden we toch op een manier onze laatste groet aan Esther brengen. 

We zijn naar de ochtendmarkt geweest om bloemen, eten en water te kopen. Dat overhandig je aan de monnik. Boeddhisten geloven dat het op die manier aan de overledene wordt doorgegeven. 

Eerst zit je even in stilte terwijl je een kaarsje oplicht en drie wierookstokjes in de handen houdt. Daarna zegt de monnik een klein gebedje. 

We wisten niet goed wat doen. Daarom dit kleine gebaar. Sorry vrienden dat we er zaterdag niet bij kunnen zijn. 

We leven oprecht en uit het allerdiepst van ons hart met jullie mee Lise, Heleen, Jolijn, Marlies, Ine, Kristel, Annabelle, Nathalie, Sarah en Neel, Bram, familie, andere vrienden en kennissen, collega’s en leerlingen van Esther. 

Esther, wat zal jij gemist worden. Een hele dikke knuffel van ons twee. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: