Een blitsbezoek aan Maleisië. Iets met grenzen. Niet te verwarren met overschrijdend gedrag. 

Grenzen. Daar is de laatste tijd nogal wat rond te doen geweest in België als we de kranten mogen geloven. 

Komkommertijd in november. Voor alles een eerste keer. Maar goed, daar heeft dit, gelukkig, niets mee te maken.

Bieke en ik zijn nog niet klaar om Thailand achter te laten. We werken momenteel mee aan een geweldig project (daar volgt later meer over) dus gingen we onze tijd hier nog wat verlengen. 

Weg en were, zoals ze dat zeggen. Snel even de grens over, nieuwe stempel en hup we zijn weer op ons gemak voor een maand.

Blijkbaar zijn die tijden veranderd. 

We waren midden in de nacht vertrokken met de trein en tegen ’s morgens waren we al aan de grens. Amai, tegen de middag terug thuis dachten we. Hoe vlot kan het gaan?

Niet zo vlot dus. 

Stempel om Thailand te verlaten: check. Stempel om Maleisië binnen te mogen: check. Stempel om Maleisië veel te snel weer te verlaten: check. Stempel om Thailand terug binnen te mogen: eum, nee sorry, dat gaat niet. 

Het is perfect mogelijk om al uit het ene land te zijn en het andere niet binnen te mogen. Blijkbaar is er een regel dat je niet dezelfde dag Thailand uit en terug in kan. 

Oepsie. 

Terecht willen ze het de toeristen niet al te makkelijk meer maken. De absurditeit om in een haastje even een stempel te halen en weer een maand op je gemak te zijn, is eigenlijk niet ok. Er worden op populaire badplaatsen toers georganiseerd om samen met zen allen de bus te nemen en dat snel even in orde te brengen.

Van alle mensen willen we absoluut niet die mensen zijn. (voor alle duidelijkheid, we zijn zelfstandig genoeg om zelf het openbaar vervoer te nemen. Daar hebben we geen gids voor nodig). 

Eerlijk, wij voelden ons gegeneerd. Gegeneerd tegenover de Maleisiërs en hun land. Maar omdat we toevallig op dit project in Thailand botsten, leek dit de meest haalbare oplossing. 

Goed, dan maar terug Maleisië binnen. Ook dat ging niet meer via de gewone douane dus mochten we het kantoor binnen van de hoofdofficier. Kwestie van de situatie even nog wat gênanter te maken. 

‘Guys, what happened?’ vroeg de man al glimlachend. Het was duidelijk niet de eerste keer dat dit gebeurde. Vriendelijke mens, efkes gebabbeld. Hij vroeg wat we nu zouden doen. Hotel boeken en genieten van het blitsbezoek aan zijn land was ons antwoord.

Ook hier weer begonnen mensen spontaan met ons te praten. Ouders sporen hun kleine kindjes aan om hun Engels te oefenen met de toeristen op de trein. Iedereen lijkt precies blij je te zien en overal zijn we met de glimlach onthaald. 

Maleisië. We komen terug. Het weinige wat we zagen, was zo veelbelovend. Je verdient terecht beter dan hoe we je nu behandelden. We maken het goed. Beloofd. 

Weer eentje voor op onze lijst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: