Zwaar mislukte koekenbak in Liuzhou.

Gelukkig hebben de kindjes daar niets van gemerkt, maar daar komen we nog op terug.

Al een klein jaar hebben we contact met Dec en Any, twee twintigers die een alternatief schooltje runnen in Liuzhou. Uit sympathie voor hun project besloten we bij hen als laatste halt te houden voor we naar Thailand trokken. 

Bieke en ik zijn op veel vlakken twee dezelfde. Perfectionistisch, niets is ooit goed genoeg en af en toe een licht autistisch kantje.

We zouden dus gezellig samen met de kindjes pannenkoeken bakken en cake maken. Als eerste activiteit ooit met Chinese kleutertjes. Die amper Engels spreken. Spannend. 

Toegegeven, we waren wat nerveus maar goed, pannenkoeken en cake, wij kunnen dat. Piece of cake. Flauw mopje, ik weet het, maar ik had hem maar binnen te koppen.

Een uurtje voordien kregen we telefoon dat het cupcakes zouden worden. Niet alle ingrediënten werden gevonden. Allemaal ok, misschien is een voorgemaakt beslag toch iets simpeler met die kleutertjes. 

Bleek om een misverstand te gaan. Er was geen voorgemaakt beslag. Enkel ingrediënten voor die gewone cake. En cupcake vormpjes.

Wat er toen is misgegaan, echt geen idee. Ken je dat gevoel waar je precies uit je eigen lichaam treedt, je hoofd volledig leeg is en je niet echt meer weet wat je doet? Wel dat gevoel. Maal duizend.

Ik zie Bieke nog die volledig uitgelopen cupcakes terug met lepels in nieuwe vormpjes doen nadat ze al even in de oven zaten, maar niet wilden rijzen. Het was toen al tien na zeven en normaal stopt de activiteit rond zeven uur. Van opstijven was geen sprake. Enkel uitgelopen boter. 

Lang verhaal kort, uiteindelijk toch iets of wat gerijsd. Verfijnde patisserie is niet zo gekend in China, de cupcakes zagen er uit alsof ze al eens gegeten werden maar de kindjes hadden het ene nog niet op of ze hadden al een nieuw cakeje in hun handen.

We hadden stress maar de kindjes hebben zich geweldig geamuseerd. Geldt ook voor de achtergebleven oma bij het jongste peutertje. Al keek ze toch bedenkelijk naar de hoeveelheden suiker die we gebruikten. Sorry grootmoe.

We zijn vaak te hard voor onszelf. We voelden ons zo slecht achteraf dat we niet eens doorhadden dat iedereen blijkbaar een fijne tijd had beleefd. 

De dag erop zouden we ons land voorstellen. Stromae, de vlag kleuren, de koning, frietjes, de smurfen en de plopdans. 

We hebben Ashley, Dec zijn broer, nooit harder zien lachen als toen. Bieke en ik die aan vijf Chinese jongetjes de plopdans leerden. Zelfrelativering, heel belangrijk. Jezelf perfect belachelijk maken om een kind te doen lachen, best een fijn gevoel.  Geweldige mens trouwens die Ashley.

Geldt ook voor King. Nog nooit iemand ontmoet die altijd zo goedgezind is. Heeft ons letterlijk met al onze vragen geholpen, ons de stad leren kennen én hij is het perfecte aanspreekpunt op hun schooltje. Je voelt je direct welkom. Schoon om zien. 

Daarnaast leerden we nog de hele familie van Any kennen. Extreem lekker gegeten en paatje drinkt al graag eens een glaasje. 

Wij mochten meeproeven van zijn rijstwijn. In alle eerlijkheid, de avond met de Russen was er niets mee vergeleken. De selfies met paatje en de (schoon) broers willen we jullie uiteraard niet onthouden. 

Kan tellen als afsluiter. Bedankt Dec en Any. China, megafascinerend land. We gaan het missen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: