Niets sexier dan schimmels kweken in Xi’an.  

Lieve Linda, 

We werden verliefd op je annonceke op het wereldwijde web en je sympathieke berichtjes. Ook het feit dat je ons aan het station van Xi’an kwam oppikken om ons  naar je gezellige en levendige buitenwijk te brengen, getuigt van een soort warmte en genegenheid waar we van houden. 

Na onze eerste dag werken op je boerderij vroeg je of we zin hadden in een avondwandeling. Het feit dat je vrienden langskwamen en lang bleven zitten voor we konden vertrekken en dat je nog wat leveringen onderweg moest doen, namen we er graag bij. 

Dat het donker was tegen dat we aan de Wei He, de grootste zijtak van de Gele Rivier waren en even twijfelden of we nu in China of in Kortrijk langs de Leie aan het wandelen waren, bedekken we graag met de mantel der liefde. 

Toch schuilt er enige vorm van twijfel in ons gevoel over de manier waarop onze week is verlopen. Maar dat willen we ook graag nuanceren. 

Bij aankomst na onze treinreis werden we afgezet op je domein, waar jij overigens niet zelf sliep en we konden het niet helpen maar we voelden ons wat eenzaam en verward. Niemand sprak (Engels) die avond en dat was een beetje confronterend. 

Je werknemers werken/wonen/leven allemaal op datzelfde terrein. Het heeft iets gezelligs maar door de poort die al vroeg op slot gaat, tegelijkertijd ook iets bevangen.

Toen je ons terug bracht na die bewuste avondwandeling langs de Wei He, stopte je plots je auto. Zonder reden werd duidelijk dat we van daar te voet terug moesten naar het domein. Je Russische stagiair die ook mee was, verstond gelukkig Chinees en wist na je uitleg ongeveer hoe we terug moesten wandelen. Achteraf bleek het om een benzineprobleem te gaan. 

Op onze vrije dag werden we vroeg wakker gemaakt omdat het terrein overdag afgesloten zou worden. Twintig minuten kregen we om te vertrekken. Spijtig van de miscommunicatie want hadden we dat geweten, konden we ons daarop voorzien. 

Iedereen die Bieke een beetje kent, weet dat je haar op zijn minst een koffietje moet laten drinken alvorens je haar beveelt weg te gaan nadat je haar net wakker maakte op haar vrije zaterdag. 

Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we die avond een hotel hebben geboekt, Italiaans zijn gaan eten en Duvels zijn gaan drinken. Wat een avond. Geen seconde spijt van gehad. 

Je champignonboerderij heeft meer weg van een chemisch bedrijf en al doende werd duidelijk dat we nooit champignons zouden zien of zouden leren hoe het proces exact in zijn werk gaat. 

De gezellige taferelen die we in ons hoofd hadden om al huppelend champignons te plukken en in ons mandje te leggen, vielen helaas in duigen.  

Maar dat geeft niet. We hebben twee handen aan ons lijf en al genoeg fysieke arbeid gedaan om dit tot een goed einde te brengen.

Dat Bieke na de tweede, volledige dag dozen plooien, hoopte dat ze de dag erop eens iets aan de band zou mogen doen, zegt misschien wel iets over de verwachtingen die gecreëerd werden versus de realiteit achteraf. 

Gelukkig hielpen onze eigen,  belachelijk  flauwe Eigen Kweek mopjes om de moed erin te houden. 

‘You know gekapt’, als we snakten naar een simpel, vers pistoletje met gehakt en een snuifje zout. ‘You know bouillonblokskes’, als de rijstsoep iets te flauw smaakte. Of ‘you know bljikwoater’ na het eerste moment dat we het sanitair zagen. 

De openbare toiletten in China zijn de hemel hiermee vergeleken. Helaas geen grap. Geen enkel sopke dat dit ooit nog proper krijgt. 

Maar goed. Overwegend lekker eten en een dak boven ons hoofd in ruil, met die deal kunnen we best leven. 

Los daarvan Linda, was het best een interessante ervaring en houden we er geen slecht gevoel aan over. 

Je werknemers blijken, na even wennen, sympathieke mensen te zijn en je schaterlach is oprecht en werkt aanstekelijk.

Xi’an schijnt naast zijn bekende champignonboerderij ook een lokale archeologische site te hebben. Bleek iets met een soort van leger te zijn. In de terracotta. Wereldwonder nummer 8 stond op dat bordje. 

Google waarschuwde ons voor de grote drukte want het was de Gouden week in China. 

Hoe druk is druk dan, dachten wij. Om een idee te geven. China telt naar verluidt 1.360.720.000 inwoners. 

Daarvan moeten toch gewillig 1.360.715.000 Chinezen gedacht hebben dat het een leuk idee leek om die dag, net zoals ons,  het Terracotta Leger te bezoeken.

Impressionnant. 

Geldt ook voor dat leger trouwens. 

2 thoughts on “Niets sexier dan schimmels kweken in Xi’an.  

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: