Een klein iets. Een kleine bedenking. Een vorm van medeleven. 

In Mongolië toen Bieke veilig en wel op haar paard zat (ook een zin die ik tot voor kort nooit dacht te zeggen) had ik een gesprek met een jongeman. Hij was de privéchauffeur van een Brits, welstellend koppel. 

We gaan er geen doekjes om winden. De Britten waren van ’s morgens vroeg druk in de weer en al de aandacht ging naar hen aan de ontbijttafel. Perfect voor ons, wij ontwaken liever in stilte met ons potje koffie en het lokale lekkers.

Plots werd ons een vraag gesteld dus in het kort deden we onze plannen uit de doeken. De Britten werden stil. Tot de minuut daarvoor ging het over hun bedrijven, de weelde waarin ze leefden en de vele reizen die ze al hadden gemaakt.

Hun chauffeur kwam na het ontbijt bij mij staan en vroeg me waarnaar ik op zoek was met deze reis. Mezelf zei ik, zonder daar echt over na te denken of zonder enige schaamte. Rust vanbinnen. In hoeverre dat mogelijk is.

Hij vertelde dat hij ook een tijdje had gereisd en over het belang van jezelf (leren) kennen en dat daar niets mis mee is om je tijd daarvoor te nemen.

Een aantal jaar werkte hij in de immobiliënsector. Sinds kort was hij veranderd. Hij miste de natuur en met deze nieuwe job had hij er opnieuw meer voeling mee.

Het was de droom van hem en zijn vrouw om binnen hier en een aantal jaar weg te trekken van de hoofdstad en terug middenin de steppe te gaan wonen.

Ik was zo ontroerd door zijn woorden. Een gesprek met een wildvreemde. Maar het ging door merg en been.

Daarnet kreeg ik te horen dat een vroegere collega zich van het leven heeft beroofd. Ik was er niet goed van. Ook omdat ik, als ik erover na dacht, ergens altijd heb geweten dat hij niet echt 100% in zijn vel zat. 

Veel mensen zijn op zoek naar zichzelf. En daar is niets mis mee. Maar toch praten we daar niet graag over. We stellen ons niet graag kwetsbaar op.  

We moeten overal de beste in zijn. De mooiste job.  De trouwste vrienden. De duurste auto. Het grootste huis. Het meeste geld. 

En iedereen moet kunnen meedraaien. Maar dat is niet voor iedereen even vanzelfsprekend. 

Misschien moeten we onszelf minder leren vergelijken met anderen. Niet te hard zijn voor onszelf. Doen wat ons gelukkig maakt. 

Maar soms ziet het eruit alsof het geen zin meer heeft. Alsof het niet meer uitmaakt. Alsof er geen weg terug is. 

Geen idee of dit op iets slaat. Maar na het nieuws van Yvan, had ik de behoefte om iets te schrijven. Mede omdat ik zo ver van huis ben en het zo onwerkelijk is. 

Ik wil het niet naar mij toetrekken. Ik wil niet de pseudo psycholoog staan uithangen. Ik wil niet met het alleswetende vingertje staan wijzen. Alleen kon ik niet niets doen of niets zeggen. 

We waren collega’s, geen kameraden die elkaars deur plat liepen. Maar ik vind het oprecht jammer dat je niet het gevoel had dat je bij iemand terecht kon voor datgene dat in je hoofd zo onoverkomelijk leek. 

Het leven. Het is een heftig ding. Het ga je goed, Yvan.

6 thoughts on “Een klein iets. Een kleine bedenking. Een vorm van medeleven. 

Add yours

  1. Jelle, ik ken jou niet, enkel Bieke maar je relaas komt zo mooi uit het hart!❤️ respect! En het is geen klein iets… integendeel, zoiets treft heel veel mensen. Hou jullie goed, jullie doen dat goed samen! Love the people, love the world 😍

    Liked by 2 people

  2. Ja Jelle, in een wereld waar alles draait om bling bling telt het woord ” genieten ” haast niet meer mee. Ieder moment moet je vandaag klaar staan met een poker-face om deze plastieken sociëteit van antwoord te dienen.
    Laat ons eens terug met elkaar gaan babbelen , gaan tateren ,naar elkaar gaan luisteren. …..zelf als je denkt geen tijd te hebben.
    Laat ons het begrip tijd te leren relativeren en ons genoegen terug te leren scheppen in een solidair samenleven met anderen, we zouden er terug veel van kunnen leren. En dat denk ik en hoop ik trouwens, al ben ik daar zeker van, dat jij en je zus dit vandaag des te meer weer gaan meemaken in weet-ik-welk-ook paradijselijk oord. Yvan

    Liked by 1 persoon

    1. Zo mooi kunnen wij het niet verwoorden. En het is ook exact wat we wilden duidelijk maken hiermee. Fijn dat er nog mensen zo over denken. Echt luisteren en praten met elkaar is iets wat niet altijd evident meer is en alles moet inderdaad steeds sneller en meer en beter. We hopen ook met dit alles onszelf te vinden, interessante mensen te ontmoeten en daarvoor onze tijd te nemen. Bedankt voor de mooie en wijze woorden!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: