Alles peis en vree in de Mongoolse steppe. 

Zo begon het helaas niet, maar daar komen we nog toe.

Mongoliërs zijn echt geweldig. Sympathiek en supergastvrij. Mensen spraken ons aan, kwamen bij ons zitten, trakteerden ons een pintje en vertelden over hun land en wij over het onze. 

Goed. Wij hadden vijf maand terug een tour geboekt die als ‘humanitair, ecologisch en voor en door het volk’  omschreven werd. Kosten gingen effectief naar de gezinnen waar we zouden logeren en dat vonden we belangrijk.

Vreemd was toen we naar de infosessie/workshop moesten (twee uur van ons leven dat we nooit meer terugkrijgen trouwens), dat de ‘praktische’ uitleg niet door een Mongoliër gegeven werd. 

Nationaliteit zullen we niet vermelden. Misschien een kleine tip, de huidige president beloofde hun natie ‘great again’ te maken. Daarmee is ook alles gezegd en je voelt misschien al een beetje de toon van de lofzang over zijn ‘geweldige organisatie’.

Toen we buiten kwamen, was ons gevoel zo raar. Maanden hadden we speciaal naar dit uitgekeken en alles viel precies in duigen. De uitleg sloeg op niets, we geloofden niets van zijn verkoopspraatje plus de tocht was gewoon niet verantwoord. 

Anderhalf uur ging het over de geschiedenis van Mongolië. Paardrijden werd in zeven minuten uitgelegd. Zonder paard. Als wij zouden vallen, zou het onze fout geweest zijn, omdat wij ervoor kozen om te vallen. 

Voor degenen die ooit Het Eiland zagen, we voelden ons vernederd en betast. 

Lang verhaal kort, we hebben lang met elkaar overlegd, en de toer is er niet van gekomen. Heel wat slechte dingen gelezen achteraf. Man in kwestie deed veel moeite om de slechte reviews offline te halen. Maar iedereen zei hetzelfde. Datgene wat ons buikgevoel ons vertelde. 

Nu de goeie kant. Via airbnb (echt waar!) een dametje gevonden die een aantal gers verhuurt op twee uur van Ulan-bator. Chauffeur werd geregeld en zij maakte al ons eten. Geweldige kokkin en geweldig gastvrij. 

We zaten letterlijk weg van alles en iedereen. Enkel de natuur, haar familie en haar dieren. Enkel de stilte. Enkel de rust. 

Daar kwamen we voor.

Bedankt Oyuna voor je gastvrijheid en geweldige kookkunsten. Daarnaast ben je een hardwerkende vrouw die naast haar tradities bij het verwelkomen en afscheid nemen van de gasten, ook met haar tijd meegaat. De tv staat op in je traditionele yoert terwijl je van nul verse yoghurt(koekjes) maakt van de melk van de koe die je deze ochtend melkte. 

Je maakte van de wol van je schapen voor Bieke een paar oorringen en een ketting voor mij. Ja, we zijn nu, voor even toch, die toeristen die dat soort dingen dragen. Hoe kan het ook anders door de ervaring die je ons bezorgde. 

Bedankt Zaya en Saruul, jullie kleine deugnieten om het levende bewijs te zijn dat communicatie zoveel meer is dan dezelfde taal spreken.

Ontroerd waren we. Geluk komt soms uit onverwachte hoek. 

Oja, we zijn uiteindelijk toch op een paard geraakt. Geweldig. We hebben nog al onze tanden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: