En daar vloog onze rugzak. 

Hoe onderlinge relaties in elkaar zitten is toch altijd al een boeiend gegeven geweest. 

Ik ben degene van ons twee die al snel het voortouw neemt, tegen een steen zou praten zoals vader en humeurig wordt als de honger toeslaat. 

Bieke is degene die vindt van zichzelf dat ze te verlegen of gesloten is (beeld ze zich volledig in) en af en toe een beetje lomp kan zijn (volledig waar). 

Daar waren we dan aan het wandelen in de Pyreneeën. We hadden vernomen dat het volgend dorpje nog drie kwartier wandelen was. Perfect om te gaan ontbijten, dachten wij. 

Altijd rechtdoor hadden ze gezegd. 

Gewillig anderhalf uur stappen, merkten we plots dat het pad stopte. Letterlijk. 

In de verste verte geen pad te bespeuren. Plots viel onze frank dat er toch ergens een tweesprong was geweest aan het begin van het pad. 

Vertrouw nooit op je intuïtie als je niet weet waar je aan het wandelen bent. 

Daar stonden we dan. In de blakende zon, honger als een paard, dus de humeurigheid begon al aardig toe te slaan. 

Het pad was best smal en de uitstekende takken onvoorspelbaar. 

Plots kreeg Bieke een tak tegen haar gezicht en haar oor begon te bloeden. Oren bloeden zoals een rund, dus er heerste toch een lichte vorm van paniek. 

Rugzak afdoen om te zien wat we bij hadden om te stelpen dus. 

Bieke heeft zo van die momenten waar ze maar half kijkt wat ze doet. En daardoor al eens als lomp bestempeld kan worden. 

Helaas was dit zo’n moment. 

Bieke had, dacht ze zelf, de rugzak op een veilige plaats neergezet. Niet dus. 

Voor we het beseften zagen we onze rugzak naar beneden rollen. Te snel om er naar te grijpen maar hij bleef maar rollen waardoor het uren leek te duren. 

We hadden niet zomaar een fles water en wat pleisters meegebracht. Nee nee, alles van waarde zat er in want waardevolle spullen laat je niet achter op een camping. 

Alles zat er in. Alletwee onze portefeuilles, beide gsms, ipods, cash geld, mijn bril,… Alles. 

Lang verhaal kort, ik ben de berg afgedaald op loszittende leistenen. Absoluut niet verantwoord. Wonder boven wonder niets gebroken, rugzak gevonden en veilig terug boven geraakt. 

Het was gewillig twee uur in de namiddag voor we onze voeten onder tafel konden schuiven. 

Wijze les. Vertrouw nooit locals op een nuchtere maag. Je kan al eens bedrogen uitkomen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: