Beren in Slovakije

Na een kleine 24 uur (niet overdreven) onderweg te zijn van Gdansk in Polen naar Tatranska Lomnica in Slovakije met de trein, hadden we het eigenlijk wel gehad.

 

Na lastig gevallen te zijn in een verlaten station in Polen door 2 mannen (gelukkig vanaf gekomen met ons geld af te geven), al onze aansluitingen te hebben gemist én 2 extra treinen te moeten nemen, kwamen we uiteindelijk toch aan in Tatranska Lomnica. Het gezellige dorpje in de bergen dat ik heel toevallig op het internet had gevonden en onmiddellijk dacht van ‘daar MOET ik naartoe!’.

Om iets na 23u arriveerden we met de bergtrein (geweldig overdag, maar daar zie je ’s nachts niets van) en de serveerster van het enige nog open cafeetje in het dorp verzekerde ons dat het nog een twintigtal minuten wandelen was naar de camping die ik had geboekt.

Uiteraard zouden we dat te voet gaan doen. We geven niet op, dus de enige taxi die er stond, zouden we laten zijn voor wat het was. We kwamen immers om te wandelen…

Een dik uur laten begonnen we precies toch door te hebben dat er iets niet klopte. We liepen naast een donker bos, de straatverlichting werd schaarser en er was nergens een camping te bemerken.

Een beetje verder merkte ik dat er iets op vier poten uit de bossen kwam. Een ‘hele, grote Deense dog’, dacht ik. Ik was vermoeid, het kon me allemaal niet schelen en dat zijn nu eenmaal de absurde kronkels in mijn hersenen die af en toe de kop opsteken.

Een dertigtal seconden later kwam op diezelfde plaats opnieuw iets uit het bos, maar dit keer veel groter en op 2 benen, wat de gedachte alleen maar versterkte. Een baasje ging zijn hond nog snel even uitlaten voor het slapen gaan.

Op een gegeven moment stopt het voetpad (samen met de straatverlichting) en mogen de auto’s 90km/u beginnen rijden. En nu? Geen kat te bespeuren.

Even staan wachten, een beetje panikeren en de eerste mens in zijn auto tegenhouden om vriendelijk te vragen of we nog in de juiste richting aan het wandelen zijn. ‘Uiteraard’ zegt die mens, en hij biedt ons een lift aan.

Het was zeker nog 5 km wandelen naar de camping en onze sympathieke chauffeur vertelde ons dat we niet slim waren om zo laat op de avond daar te wandelen. Hij woont er op een appartementje op de vijfde verdieping en ziet iedere avond beren in het bos lopen…

Een grapje, dachten wij, beren. De man bleek serieus te zijn.

Op de camping aangekomen en opgemerkt dat er slechts een vijftal andere kampeerders waren, voor de rest was die compleet verlaten. NIEMAND was er met de tent. We hebben die avond besloten om het vele gerookte vlees dat we mee hadden ongeopend in zijn verpakking te laten zitten…

slovakije 3

Geen kat op de camping. Vergane glorie ten top.

slovakije 6

Maar voor die wandeling deden we het dus. Gevoel van rust is met niets te vergelijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: