Mee kwelen met Sia in Krasnogorsk

 We zullen maar eerlijk zijn:

  • Ja, Sia was geweldig
  • Ja, het had gerust 2 uur langer mogen duren
  • En ja, de sfeer was de max

Al maanden zitten we ongeduldig te wachten naar Sia haar optreden. En toegegeven, al maanden zitten we er stiekem een beetje mee in of onze tickets wel geldig zijn. We hebben ze enkel via sms(?) doorgekregen, er zelf een printscreen van gemaakt en in een lokaal printshopke in Sint-Petersburg laten afdrukken. Als je het objectief bekijkt, lijkt het echt om problemen vragen…

De deuren gaan open om 18:30  en na de eerste gillende meisjes (én jongens) galant ons voor te laten gaan, mogen we eindelijk binnen. Geluk bij een ongeluk staan we aan kassa waar de scanner meer niet dan wel werkte en toegegeven, van zodra die mens hoorde dat we Engels praten, liet hij ons gewoon binnen. Cheeeeck!

Het blijft toch een vreemde ervaring. We hebben absoluut geen idee waar we naartoe moeten want de Crocus City Hall blijkt ook een half winkelcentrum te zijn. Sympathieke youngsters helpen ons naar waar we moeten in hun beste Engels en ook daar is het weer even aanschuiven voor we naar binnen mogen.

Wat wij niet doorhebben, is dat iedereen twee per twee staat aan te schuiven (echt waar…) want niet veel later krijgen we onder onze oren door een jong, Russisch dametje, strak in het pak met de vraag (hoewel het niet echt vragend leek in het Russisch) of we ook per twee willen gaan staan. Blijkbaar was er naast ons een sympathiek, verloren zieltje komen staan….

13962517_10208447310794078_6103669474376020892_n

Goed, ondertussen is het duidelijk geworden dat we ons voor ons volgende avontuur een nieuwe camera moeten aanschaffen, maar toch moesten we een paar sfeerfoto’s erop zetten!

Het optreden was alles wat we ervan verwacht hadden. Maar wat we minstens evenzeer is bijgebleven is de sfeer in de zaal. Iedereen keelt de teksten mee en heel even lijkt het alsof iedereen kan zijn wie hij is.

Ik weet niet of ik als homo de metro zou durven nemen in een transparant t-shirt (moest ik daar zin in hebben). Ik weet niet of ik als homo op straat de hand van mijn vriend zou durven vastnemen. Ik weet niet of ik een land zou kunnen wonen waar LGBTQ-rechten onbestaand zijn.

Respect. Heel veel respect.

13921160_10208441603731405_671022784160150451_n

Enthousiast zoals altijd…

13886973_10208447300513821_6935067450541629141_n

Na het optreden gaan we terug richting onze hostel. Communistischer kan de buurt niet zijn, maar na enige twijfel bij aankomst, moet ik achteraf toch toegeven dat het er ’s avonds best gezellig is. Tussen de vele appartementsblokken zijn overal parken aangelegd die ’s avond sfeervol verlicht zijn. Gezinnen en oudere mensen genieten  gezellig na van de zomerse temperaturen.

IMG_1988

Wat we echt moeten leren: vraag aan mensen om samen op te foto te gaan als je ze geweldig vindt.

Onze verblijfplaats van de avond, Hostel Crocus, had de meest gezellige, Russische moederkloek ever aan het onthaal. Ze had niet het zelfvertrouwen om in het Engels te spreken, dus bij aankomst belde ze haar vriendin om met ons te communiceren. Geweldig grappige situatie. Ze bleek uiteindelijk alles zelf te verstaan, maar had gewoon een duwtje in de goeie richting nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: