Die keer met de Zweedse travestiet de Bosnische grens over…

Goed, mooie liedjes duren meestal niet lang. Onze Interrail treinreis liep ten einde, we moesten naar huis. We waren een dag langer dan voorzien in Sarajevo gebleven en besloten om een nachtbus naar Zagreb te nemen in plaats van een trein. Ervaring had ons geleerd dat treinen er makkelijk een aantal uur langer over doen dan voorzien.

Van Zagreb konden we dan terug een vlottere trein nemen. Planning zat redelijk strak in elkaar want het was dan meteen ook de laatste dag dat onze Interrail treinkaartje geldig waren. We hadden er alle vertrouwen in want onze bus mocht iets meer dan twee uur vertraging hebben en dan nog zouden we het net halen!

Tijdens de busrit leerden we een oudere Zweedse travestiet kennen. Je kon er veel over zeggen, maar aan karakter geen gebrek om in Bosnië alleen & verkleed als vrouw rond te reizen. Ze was geen alledaagse travestiet, en dat hoeft ook niet. Ze was kaal, had enkel een hoofdband om en haar cup was niet exact ‘realistisch’ te noemen. Maar goed, les goûts et les couleurs…

We waren al een tijdje aan het ‘slapen’ (je weet hoe dat gaat op bussen) toen we plots wakker werden met de volgende woorden: “Eraus! Eraus! Wir mussen Eraus!”. Ze had opgemerkt dat we aan de Bosnisch-Kroatische grens waren en begon plots uit het niets haar beste Duits boven te halen.

Iedereen eruit en alle identiteitskaarten werden gecontroleerd. Was je ‘ok’, dan kon je terug door naar onze bus die iets verder stond te wachten. Met mondjesmaat kwam iedereen terug binnen, maar zij kwam maar niet terug.

Even later kwam er een politieman binnen en begon door haar handbagage te snuisteren. Kort daarna gebood hij de chauffeur om de bagagaruimtes open te maken. Enkel haar bagage werd eruit gehaald. Zij werd ondertussen mee naar binnen genomen.

Nooit geweten wat daarbinnen exact gebeurd is, en uiteindelijk moesten ze haar wel laten gaan. Lang verhaal kort, al onze aansluitingen hebben we gemist en uiteindelijk zijn we rond middernacht de dag erna nog tot in Keulen geraakt. Beetje balen om niet meer thuis te geraken (ons last minute hotel was écht deprimerend).

999183_10200996556849886_937124060_n

Maar ik heb me altijd afgevraagd hoe zij zich moet gevoeld hebben. We hebben daarna niet meer echt gepraat. Misschien was ze het al gewoon en deed het haar niets (meer), maar misschien ook niet.

Ze liet er alleszins niets van blijken. Bij de tussenstops ging ze steevast de benen strekken én een praatje slaan met de rokende mannen buiten. Veel onwennige blikken, maar ze trok het haar allemaal niet aan.

Yes, you can!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: